Project Ara

Vorig jaar september kwam Dave Hakkens met het idee van Phone Blocks, een modulaire telefoon. Afgelopen januari kwam Google vanuit hun Advanced Technologies and Projects afdeling met een duidelijke technische inplementatie onder de naam Project Ara.

Modulaire telefoons klinken ontzettend interessant, simpel je scherm vervangen wanneer deze tijdens een val beschadigd is. Upgrade je netwerk module wanneer je LTE ondersteuning wilt, maar de rest van je telefoon bevalt nog prima. Op vakantie een grotere accu erin, en een betere camera voor die vakantie kiekjes.

Maar, ze kunnen nog veel verder gaan. Pak het concept van Asus, de Padfone, en combineer dat met Project Ara. Je komt thuis, koppelt je telefoon scherm los, en klikt je telefoon in je tablet, je laptop, je desktop computer of aan je tv. Vergekijkbaar met de Motorola Atrix. Op deze manier kan je altijd al je data (muziek, contacten, apps, games, enzovoorts) bij je  hebben, en gebruiken in het apparaat wat voor jou op dat moment het beste werkt.

Voor een tablet en de meeste laptops zou de hardware in de telefoon krachtig genoeg zijn, zeker voor internet, spelletjes, kijken van films en het editen van je word en excel documenten. Mocht je krachtiger hardware nodig hebben is het mogelijk om een dock te bouwen waar deze hardware inzit, zodat je voor video en foto editing meer mogelijkheden hebt.

 

Google Now reisinformatie

Als je een Android toestel hebt ken je ze wel, de cards van Google Now. Handige, nuttige informatie over alles wat Google van jou weet, afspraken, reserveringen, vluchtinformatie, evenementen, reis- en fileinformatie, enzovoorts. Je kan het zo gek niet bedenken, of Google Now biedt de informatie voordat je zelf bedenkt dat je het nodig hebt.

Een van de stukken informatie die Google Now aanbiedt, is informatie over reistijd en file informatie wanneer je ergens anders bent. Bijvoorbeeld op je werk, of op de verjaardag van je favoriete neefje. Ook route informatie over de weg van huis naar werk (en andersom) wordt geleverd.

Nu is dit allemaal leuk en aardig, maar wat als je vaak gebruik maakt van twee verschillende transport middelen? Ik heb bijvoorbeeld geen auto, en fiets binnen mijn woonplaats eigenlijk alles. In sommige gevallen ben ik lopend, of heb ik de bus, als het echt niet anders kan. Maar zodra ik een langere afstand moet afleggen, dan pak ik de fiets naar het station en daar de trein naar bestemming. Vanaf het station heb ik dan of een bus, ben ik lopend of wordt ik met geluk opgepikt door een auto.

Maar daar kan Google Now blijkbaar niets mee. In de settings kan je opgeven wat je ‘standaard’ transport middel is. In mijn geval dus de fiets. Maar zodra ik ergens met het ov heen ben, is Google Now niet slim genoeg om daar rekening mee te houden.

Waarom zou ik per reis mijn settings aan moeten passen, omdat mijn transportmiddel anders is geworden, terwijl mijn Android telefoon precies weet welke ‘activity’ ik op dat moment uitvoer. Zoals fietsen, autorijden of lopen. Via Location History weet Google waar ik ben (en ben geweest). Combineer die data met DetectedActivity van mijn Anrdoid telefoon, en pas de reisinformatie naar huis of werk daar op aan.

Wie ben ik?

Een zaterdagavond met vrienden, op de zolder van iemand zijn vader, gezellig zittend rond een met elkaar bij elkaar gesprokkelde lage tafel. Iedereen die een beetje ligt te loungen op de kussens rondom, terwijl er meerdere discussies over allerlei voor pubers ontzettend belangrijke onderwerpen over de tafel vliegen wordt er naar muziek geluisterd. Een groep pubers, ongeveer variërend van 15 tot 17. Een hele avond plezier en lol met elkaar, en zo rond 4 uur fietste ik naar huis met een dronken gevoel terwijl ik de hele avond alleen maar Fanta had gedronken.

In een warme zomer hadden de buren een paar huizen verder de gazonsproeier aangezet voor de buurtkinderen. Veel gejoel, geschreeuw en plezier kwam er uit die tuin rollen. Daar stond ik, nog geen 4 jaar oud, in mijn zwembroekje, op waterschoenen, bij het hekje naar die tuin te twijfelen en mij onzeker te voelen of die kinderen mij wel zouden accepteren. Na een eeuwigheid schoorvoetend toch naar huis, want ik durfde de tuin niet in. Bang voor wat de andere kinderen van mij zouden kunnen denken.

Tijdens een lange periode van overspannen zijn besloten dat ik een verzetje had verdiend, dus kocht ik een concertkaartje voor een artiest die ik heel graag wilde zien. Vanwege de overspannenheid daarvoor vaak in de kroeg gehangen voor mijn “sociale contacten”, en gemerkt dat ik vrij veel alcohol nodig had om los te kunnen komen tijdens feestjes. Een donderdag, bij het concert van een favoriete artiest, compleet nuchter staan dansen en een heerlijke tijd gehad. Het kon dus anders!

Rillend van angst en schaamte zit hij daar ergens op een middag. Tegen de deur aan die hij net op slot heeft gedraaid. Beide ouders niet aanwezig. De ene vanwege werk, de andere vanwege een boodschap. Ongeveer 10 is hij, en hij is net verraden door wat hij als zijn beste vriend beschouwde. Dit krijg je wanneer je iemand teveel vertrouwd, te dichtbij laat komen. Ze verraden je, ze zijn net als alle kinderen die jij niet snapt, en die jouw pesten om je anders zijn. Hoelang ik daar heb gezeten, weer een eeuwigheid, totdat mijn moeder thuis kwam.

Zie mij daar zitten, in een grote hoop wit zand op een plek waar ooit eens parkeerplaatsen moeten komen. Ik zal een jaar of 2 zijn geweest, kon misschien net aan al lopen, maar zittend met autootjes spelen in deze fantastische zandbak vond ik heerlijk. Bij mij zit het buurjongetje van zo goed als dezelfde leeftijd. Plotseling besluit hij liever met mijn autootje te willen spelen, en pakt hem af. In plaats van het op een janken te zetten, besluit ik na een moment van nadenken met een ander autootje te gaan spelen. Zodra mijn buurjongetje die afpakt, weet ik mijn eerste autootje terug te pakken. En zo speelden wij vrolijk verder.

Verjaardag van een gezinslid, een kerstviering, of een andere reden waarom een groot deel van de familie bij ons thuis op visite kwam. Een paar keer geprobeerd ‘gewoon’ gezellig mee te doen, maar na een paar keer trots zijn op het feit dat ooms en tantes je zo groot vinden geworden wordt het mij al snel teveel en te druk. Zittend in een hoekje met mijn neus in een boek kan het veel langer uithouden, en ben ik toch een deel van het feestgedruis. Totdat een goed bedoelende tante het boek uit mijn handen trekt en zegt dat ik ‘sociaal’ mee moet doen. Het eerste moment waarop ik een mogelijkheid zie vlucht ik met boek en al naar boven. Alle volgende feestjes ben ik het eerste half uurtje beneden, en daarna trek ik mij op mijn kamer terug in de veiligere fantasie wereld van mijn boeken.

Deze korte stukjes zijn kleine grepen uit mijn verleden, van ver terug tot vrij recent, zijn dit gebeurtenissen die mij hebben gevormd tot de persoon die ik nu ben. Je zou kunnen zeggen dat ik mijn identiteit haal uit deze gebeurtenissen, omdat ze op mijn zo’n grote indruk achter hebben gelaten. Maar, wat is eigenlijk iemands identiteit, of, wat is mijn identiteit?

Wie ben ik?

Zoektocht

Sinds mei van dit jaar ben ik bewuster bezig om uit te zoeken wie ik ben en wat ik wil. Je zou het een quest naar de zin van het bestaan kunnen noemen, maar meestal ben ik niet zo melodramatisch.
In die zoektocht kom ik dingen tegen. In dit geval een stukje tekst wat ik geschreven heb in 2003. Bijna 10 jaar geleden geschreven, en nog steeds raakt deze tekst mij. Zeker omdat het eigenlijk best goed beschrijft welk proces ik nu door ga, en wat voor effect dat op mij heeft.
De tekst is niet aangepast, dit is letterlijk zoals ik het in 2003 heb geschreven en toen via een vorige versie van dit blog heb gedeeld.
Walking, putting one foot before the other, repeat ad infinitum. Walking, to go from one place to another. Walking, used to get away from things. Walking, done by countless people all around me. I am walking, left, right, left, right, to get from where I was to where I am going. Also to get away from where I was with no regards to where I am going.Following the stream of pedestrians to where ever they might be going. But never seeing where that might be. Being alone while surrounded by people. Never alone, but never being noticed by them.Is this life, or is it something else? Why is it that I can’t remember where I came from. Nor where I am going? All I seem to know is how putting one foot before the other is walking, going from a place to another.

I have no memory of who I was, am or will be. I have no idea what my purpose is, if any. The people around me seem strange, but also strangely familiar. It’s raining, a slow drizzle, slowly soaking me to the bones.

The people around me change, they’re getting replaced by other people. I don’t know where they went, or where they came from. The new ones are looking at me, staring at me, and I don’t know why.

Looking for a way out I notice a metro sign. Down the stairs, up unto the platform. Nowhere a ticket vendor to be seen. At the platform uncomfortable waiting for a train. Getting strange looks from almost everyone.

Who am I? What am I doing here? Where did I came from? And where am I supposed to go?

Waarschijnlijk ben ik aan het eind ingestapt. Of juist niet, en sta ik nog steeds op het perron, mij die dingen af te vragen.

 

Hiatus

shusen.net as a weblog is now officially on a hiatus. I don’t know when (or even if) it will return.

There are several reasons, one of them is that I can’t find the willpower/energy to write about my own life. I don’t mind sharing, but I like sharing best on a one to one situation. If you’re interested in my life, mail, sms, call me.

I’ll be around, enough ideas that are slowly getting to the stage where I can start them, and my life certainly isn’t boring. But this weblog will just be filler until I’ve come up with something better, something I really like to fill it with.

Signing off.

Thinking kills

During the day, while driving my car, or while working, I have the most profound insights in humanity or my own life. But when I sit down to write about them, I’ve lost them all. Must be the story of my life, but how can I reach greatness when I’ve forgotten all I need to know before I can use it?
Continue reading “Thinking kills”